heart vacancy

It gives me a great opportunity to pounds my heart while I’ve been stepped on banks premise.

always something new…

that day to today…

today,

morning 

I was at a pioneer bank to express money and just saw long queue. you know gentle people, I hate any line from bank to hotel; even toilet.

I am not standing at that silly queue but standing in front of reception…where my eyes find something new story….actually

she was calling on the ring…”hello……bank limited…”

where also line of few foolish person….

finally my turns…I called a new man … “Sir, look at this cheque …”

he has taken from my hand and glaring at it… soon he gave it to her exactly what I want…

then she stamped a receipt… torn it and give it to me… calling “rupees 130 lagcha” 

“okay no problem”, and I gave her Rs 200 “change chhaina”
she hisses to me and saying “deduce from the account …”
OMG, I completely zero minded in front of her…

and waiting …just looking at her….secretly.

she says last sentence to me”didn’t you get receipt…”
I checked my pocket and saying “oh yes…”
$till I have jya feelings…..

and finally,

that day


I finally realize that, Cute girls are really amazing …

#dedicated

(inspired from true story.)

Advertisements

उनी

कसरी म उनीसामू नजिकिसकेछु…

उनका अनुपस्थितिले पनि कस्तो नमीठो अनुभूति भैरहेछ!! मुसुक्क मुस्कुराएर बोल्ने उनका बानीको मादकतामा मैले निष्कपट प्रेम छिपेको देखें र म त्यसैको गुलियोमा भुलिरहें। उनका प्रत्येक मुस्कानको अर्थ खोतलिरहें, उनी नभएपनि।

सोचें,

मान्छेका प्रत्येक पाइलामा ठेस बनेर समस्या आइदिन्छन् र सक्ने भिड्छन् नसक्ने भाग्छन्।

ओहो !!

उनका यादमा उनले सुनाएका ती समस्या स्मृति बनी झल्किरहे अनि मनै नमीठो भयो।

​waiting for miracle in my health…

 really poor though … 

keep in faith inside myself …

mysterious events will occurs in my life…

hope for the good health …

अतितका अनुभूति -१

पौष महिनाको अन्ततिर अत्यधिक चिसोमा दोलखाको उत्तरी विकट बेदिङमा पालमूनि बसेर म डायरीलाई केही कोरिरहेछु, नजिकैको यौटा आफ्नै एन्ड्रोइडमा पिंकको विश्वप्रसिद्ध ट्य्राजिक गीत “जस्ट गिभ मी अ रिजन…” मसँग कुनै कारणहरू छैनन् उबाट टााढिनुपर्ने।

त्यसैले हल्का मुस्काउँदै अर्को गीत बजाउँछु, अमेरिकी रक ब्यान्ड “मरुन फाइभ” का एडम लेभिङको ‘वुड यु स्टिल लभ मी द सेम…’ अर्थात् मलाई अझै तिमी उस्तै माया गर्छ्यौ त?? वर्ग विभाजनको प्रष्ट चित्र देखिने भिडियो आँखैअघि झल्किरहेछ, अश्वेत नायिका भन्छे, बिल तिर्ने पैसा कहाँबाट ल्याउँछस् हँ?? केटो भन्छ, आम् ट्राइङ म्यान, मलाई बुझ्ने कोशिश त गर.. वुड यू स्टील लभ मी द सेम… बज्दैगर्दा बेदिङस्थित म बसिरहेको पालमूनि हिउँ फुस्सफुस्स खसिरहेछ, सँगैको सर्भेयर केटो भने हिउँ खेल्न कतिबेलै कुलेलाम ठोकेछ, नत्र मेरा डायरी शब्दबिहीन बन्थे होला।

एडम लेभिङपछि ल्याटिन पपका बादसाह स्पेनी इनरिक इग्लेसियस पालो पर्खनुको कुण्ठा ओकलेझैं “ह्वाई ओ ह्वाइ ओ ह्वाइ नट मी…” गाउछन्। गीतको लिरिक्सझैं “आई वाना लभ यू…” भन्दैैगर्दा म  सपनाकी नायिकालाई, वुड यु स्टिल लभ मी द सेम… ऊ बोल्दिन, लजाएर ओठलाई माथिल्ला दाँतका पंक्तिले हल्का टोक्छे।झल्यास्स ब्युँझन्छु। ओहो, मेरी सपनाकी रानी टेलर स्विफ्ट हुँदै ली ह्योरी, सेलेना गोमेज र एरिएना ग्रान्डेतिर लम्किरहेछन्।

साँच्चै समय र परिवेशका अवयवहरू कति छिटो बगिरहेछन्… ओहो !!
कोरियन ली ह्योरीको ‘जस्ट वान टेन मिनेट्स …’ सुन्दा उनलाई खुबै मन पराउथें। भाषा नबुझीकनै कोरियन पेज र साइट सर्फ गर्थें त्यो बेला। जब डेमी लोभाटो ‘रियल्ली डन्ट केयर…’ भन्दै मनमा बसिन् त्यसपछि अंग्रेज डिभाहरू दिलमा सजिन थाले, टेलर स्वीफ्ट, एली गौल्डिङ, एरियना ग्रान्डे, एडेल बनेर।
एडेलको ‘आइ सेट फायर टु द रेन…’ सुनेपछि लाग्छ बिछोडको घाउ सबैलाई आफ्नो बढी लाग्छ।अझ् उनको रेकर्ड ब्रेकर “हेल्लो…” सुन्दा पानीमा भिज्ने हिरो हेर्दै चिसोले ज्यानमा कतिबेलै काँडा उम्रन्छन् पत्तै हुन्न।

हिट भएको आधा दशक नपुग्दै प्रमुख गायक बन स्कटलाई गुमाएको अष्ट्रेलियन ब्यान्ड “एसी-डिसी” बज्छ ब्याक इन ब्ल्याक बनेर। चिच्याउछु लुक इन ग्रे…

ex

exactly eleven months passed what we have to be carried on… but unfortunately the way can’t be approached…its my fault…sorry
last night, I saw you on my dream,for the first time,your way is better,my ways won’t…however, I express my gratitude to you & your family
reeling on the past,I made a series of blunder mistakes,my fate misguide me from you, it’s written.

sorry for all sequence & the consequence

शुभकामना

उमेरले भाइ तर ज्यानमा ठूलो, साथी, मित्र, मुर्खतापूर्ण क्रियाकलापमा साथ दिने, जिस्किने, सबैभन्दा मिल्ने, सुखदुःखमा साथ दिने व्यक्ति

अर्थात् ऊ…
अरे यार, रामहरि बाहेक अर्को को होला र, यस्तो उपमा पाउन लायक…

करियररुपी पाँच वर्षे होस्टेल यात्रा तथा आजबाट सुरु हुने एमबीबीएस(ब्याचलर अफ मेडिसिन ब्याचलर अफ सर्जरी) सोचेजस्तै सफल रहोस् र प्रेरणादायी डाक्टर बनेर देश र जनताको सेवा गरेस्।

पाँच वर्ष त समयको अन्तरालमै बित्छ, होस्टेल लाइफ नि सफल रहोस् बोरो…
#शुभकामना

आमा

​तिम्रा पसिना र आँसुले सिर्जित

रगतमा चोबिएका ढुंगामाटोको घर,

अगाडीको कोठा,

त्यै सदाबहार झ्याल,

झुन्डिएको मोबाइल,

अडिएको दराज अघिल्तिर सुतिरहेको तिम्रो भण्डार खाट,

सबै यथास्थानमै थिए छन् हुनेछन् …

तर हुनेछैन् तिम्रो उपस्थिति…

तिमी छैनौ।
जुन संसार तिमीले बनायौ,

त्यै संसार शून्य लाग्नेगरि बिरानो पारेर तिमी त गइसकेथ्यौ…

कहिल्यै नफर्कने गरि।

छाडेर केवल केही असीमित यादका पोकाहरू,

मुस्काएका थोरै फोटाहरू,

नमीठो लाग्ने सम्झनाका ती मीठा पल…
म अझैं तिम्रो आगमनको प्रतीक्षा गरिरहेछु।

सुन्दरतम् पल कुरिरहेछु,

तिम्रो उज्यालो मुहार हेरेर बाँच्न खोजिरहेछु।
तर तिमी सपनाको बाटोबाट पनि नदेखिने गरि टाढिइसकेछ्यौ अनायासै…
तिम्रो नाउँ उच्चारण गरिरहें, जपिरहें कैयौंपटक 

कुरिबसें दीयो बालेर,

फेरि तिमी कहिल्यै नफर्कने गरि ईश्वरको समीपमा पुगिसकेथ्यौ…

असार ४

​फेरि आइपुग्यो त्यो उदासी, उजाड असार।

जसलाई बिर्सेर पनि बिर्सन सकिन्न।

न त मीठो सपनाजस्तै सम्झन सकिन्छ।

त्यो असार ४ यौटा दु:स्वप्न थियो, जे नहुनु थियो, आखिर त्यै भइदियो।

जसलाई रोक्ने, असम्भव बनाउने तागत हामीसँग थिएन्।

तर पीडा रोपी साथ राखेर विवशता थप्नुपर्ने समय सँगै भैदियो, पापी समय।

याद,

मीठा क्षण, रमाइला जिन्दगीका अतीत छाडेर बिदा भयो, त्यो दिन।
त्यसको छाप भने अनन्तकालसम्म लम्बिरहनेछ, आजीवन।

तिमी

मरुभूमिसरी मेरो जिन्दगीमा तिमी पाएर हराभरा भएँ, भन्ठान्नु मेरो जीवनको सबैभन्दा ठूलो भूल थियो।

सोच्थें, प्रेमको सच्चाई गहिराईमा हुन्छ।

तर होइन रहेछ, तालरूपी प्रेममा भावनाहरू पातसरी सतहमा बस्दा रहेछन्।

सायद, म तिम्रो जीवनमा यौटा पत्कर थिएँ, तिमी तलाउ।
भाग्य आफैं बनाउनपर्छ भन्ठान्ने म, थाहै नपाई तिमी मेरो समीपबाट टाढिनु यौटा लेखान्त मान्दोरहेछु। सायद मिलन नै लेखेको रहेनछ र त हामी दुवैको बाटो मोडिएको, फरक भएको।

तिमी आयौ र गयौ, मेरो मनमा नमीठो झंकार दिएर। तर चाहेको थिएँ, तिमी मेरो सहारा हुनेछौ, म तिम्रो जीवनको अभीन्न अङ्ग।

यस्तै अनेकन अपेक्षा लाँदिएकाले होला सायद, हाम्रो तथाकथित प्रेम आफैंमा ध्वँस्त भयो। मैले कल्पनामै “प्रेम” राखेको भए यो हुनेथिएन् होला। खेैर, उम्केको माछो ठूलो संस्कारबाट परिष्कृत म, तिमीलाई अर्को माछो बनाउन चाहन्नथें। आए आँप गए झटारो  किसिमले तिमीलाई प्रेमप्रस्ताव त राखें, तर त्यहीँ प्रेमले हामी दुवैको यात्रा फरक हुन पुग्यो, बिल्कुलै फरक।

म तिमीलाई असाध्यै माया गर्थें।

सायद मैले माया गर्न जानिनछु क्यार, तिमी त्यसलाई बढी केयर गरेको अर्थमा बुझ्थ्यौ। हामी दूरीका हिसाबले त्यति टाढा त थिएनौं तर ती प्रेमिल हुनुपर्ने रातहरू असाध्यै चिसा थिए, धेरै चिसा।

तिमीलाई भेट्न भनी हिडेको दिन, तिम्रो अस्वस्थताको कुरा सुनेर मलाई दिनभर काम गर्ने चाह थिएन। भोलिपल्ट अलिक निको भएको सुनेपछि म कति खुसी भएको थिएँ, सायद मसँग प्रकट गर्ने शब्दै थिएन।

परीक्षाको समय नजिकिँदै गर्दा हामीबीच पातलिन थालेको सन्देश आदानप्रदान म चाहेरपनि बन्द गर्न चाहन्नथें, ताकि तिम्रो दिलमा चोट लाग्ला र हाम्रो प्रेमको निर्मम अन्त्य होला भनेर।

परीक्षाको दिन सबेरै शुभकामनाको रूपमा तिम्रो फोन रिसिभ गर्न पाउँदा कत्ति खुसी थिएँ म, कैंयनचोटी त्यो मोबाइल चुमिरहें। फेसबुक खोलेर तिम्रो सारी लगाएको फोटो नियालिरहें, मनकी रानी ठानेर।

करिब महिनादिनसम्मको परीक्षाले हामीबीच धेरै माइल दूरी त कोरिसकेथ्यो, तर म इमोमा म्यासेज पठाएर त्यसलाई मेट्न चाहें। फेरि डर थियो, दशैंमा घर जाँदा नेटवर्क नटिपेर हुने सम्पर्कबिच्छेद।

नहुनु जे थियो, आखिर त्यै भइदियो।

तिमीले मैले राखेको विवाहको प्रस्ताव लत्यायौ र तथानाम गालीरूपी शब्द दियौ, जसले यो कौडीको भाउमा पनि नबिक्ने दिल दुखायो र म तिमीबाट टाढिन चाहें।

दोष मेरै थियो र भाग्यमा पनि तिम्रो साथ नजुरेको रहेछ र त एकपटक पनि नदेखी नभेटी हाम्रो प्रेम सकियो।
तिम्रो याद त पलपल आइरहन्थ्यो, किनकी हामी असाध्यै छोटो समयमै राम्रो साथी भयौं (र, प्रेमिप्रेमिका !!?? पनि)

फोटाहरू दुवैका बरोबर थिए, मैलेे तिम्रो फोटोहरू कलेक्सन गरि भिडियो बनाएर जेम्स ब्लन्टको यू आर ब्यूटिफूल गीतमार्फत इमोमा तिमीसँगै पठाइदिएँ। र, मेट्न चाहें सम्बन्धरूपी प्रमाणहरू।

तर, यो दिलमा तिम्रो मुहारको प्रतिविम्ब मेट्न सकिनँ। तिमी त यी आँखामा बसिसकेथ्यौ…