शुभकामना

उमेरले भाइ तर ज्यानमा ठूलो, साथी, मित्र, मुर्खतापूर्ण क्रियाकलापमा साथ दिने, जिस्किने, सबैभन्दा मिल्ने, सुखदुःखमा साथ दिने व्यक्ति

अर्थात् ऊ…
अरे यार, रामहरि बाहेक अर्को को होला र, यस्तो उपमा पाउन लायक…

करियररुपी पाँच वर्षे होस्टेल यात्रा तथा आजबाट सुरु हुने एमबीबीएस(ब्याचलर अफ मेडिसिन ब्याचलर अफ सर्जरी) सोचेजस्तै सफल रहोस् र प्रेरणादायी डाक्टर बनेर देश र जनताको सेवा गरेस्।

पाँच वर्ष त समयको अन्तरालमै बित्छ, होस्टेल लाइफ नि सफल रहोस् बोरो…
#शुभकामना

Advertisements

आमा

​तिम्रा पसिना र आँसुले सिर्जित

रगतमा चोबिएका ढुंगामाटोको घर,

अगाडीको कोठा,

त्यै सदाबहार झ्याल,

झुन्डिएको मोबाइल,

अडिएको दराज अघिल्तिर सुतिरहेको तिम्रो भण्डार खाट,

सबै यथास्थानमै थिए छन् हुनेछन् …

तर हुनेछैन् तिम्रो उपस्थिति…

तिमी छैनौ।
जुन संसार तिमीले बनायौ,

त्यै संसार शून्य लाग्नेगरि बिरानो पारेर तिमी त गइसकेथ्यौ…

कहिल्यै नफर्कने गरि।

छाडेर केवल केही असीमित यादका पोकाहरू,

मुस्काएका थोरै फोटाहरू,

नमीठो लाग्ने सम्झनाका ती मीठा पल…
म अझैं तिम्रो आगमनको प्रतीक्षा गरिरहेछु।

सुन्दरतम् पल कुरिरहेछु,

तिम्रो उज्यालो मुहार हेरेर बाँच्न खोजिरहेछु।
तर तिमी सपनाको बाटोबाट पनि नदेखिने गरि टाढिइसकेछ्यौ अनायासै…
तिम्रो नाउँ उच्चारण गरिरहें, जपिरहें कैयौंपटक 

कुरिबसें दीयो बालेर,

फेरि तिमी कहिल्यै नफर्कने गरि ईश्वरको समीपमा पुगिसकेथ्यौ…

असार ४

​फेरि आइपुग्यो त्यो उदासी, उजाड असार।

जसलाई बिर्सेर पनि बिर्सन सकिन्न।

न त मीठो सपनाजस्तै सम्झन सकिन्छ।

त्यो असार ४ यौटा दु:स्वप्न थियो, जे नहुनु थियो, आखिर त्यै भइदियो।

जसलाई रोक्ने, असम्भव बनाउने तागत हामीसँग थिएन्।

तर पीडा रोपी साथ राखेर विवशता थप्नुपर्ने समय सँगै भैदियो, पापी समय।

याद,

मीठा क्षण, रमाइला जिन्दगीका अतीत छाडेर बिदा भयो, त्यो दिन।
त्यसको छाप भने अनन्तकालसम्म लम्बिरहनेछ, आजीवन।

तिमी

मरुभूमिसरी मेरो जिन्दगीमा तिमी पाएर हराभरा भएँ, भन्ठान्नु मेरो जीवनको सबैभन्दा ठूलो भूल थियो।

सोच्थें, प्रेमको सच्चाई गहिराईमा हुन्छ।

तर होइन रहेछ, तालरूपी प्रेममा भावनाहरू पातसरी सतहमा बस्दा रहेछन्।

सायद, म तिम्रो जीवनमा यौटा पत्कर थिएँ, तिमी तलाउ।
भाग्य आफैं बनाउनपर्छ भन्ठान्ने म, थाहै नपाई तिमी मेरो समीपबाट टाढिनु यौटा लेखान्त मान्दोरहेछु। सायद मिलन नै लेखेको रहेनछ र त हामी दुवैको बाटो मोडिएको, फरक भएको।

तिमी आयौ र गयौ, मेरो मनमा नमीठो झंकार दिएर। तर चाहेको थिएँ, तिमी मेरो सहारा हुनेछौ, म तिम्रो जीवनको अभीन्न अङ्ग।

यस्तै अनेकन अपेक्षा लाँदिएकाले होला सायद, हाम्रो तथाकथित प्रेम आफैंमा ध्वँस्त भयो। मैले कल्पनामै “प्रेम” राखेको भए यो हुनेथिएन् होला। खेैर, उम्केको माछो ठूलो संस्कारबाट परिष्कृत म, तिमीलाई अर्को माछो बनाउन चाहन्नथें। आए आँप गए झटारो  किसिमले तिमीलाई प्रेमप्रस्ताव त राखें, तर त्यहीँ प्रेमले हामी दुवैको यात्रा फरक हुन पुग्यो, बिल्कुलै फरक।

म तिमीलाई असाध्यै माया गर्थें।

सायद मैले माया गर्न जानिनछु क्यार, तिमी त्यसलाई बढी केयर गरेको अर्थमा बुझ्थ्यौ। हामी दूरीका हिसाबले त्यति टाढा त थिएनौं तर ती प्रेमिल हुनुपर्ने रातहरू असाध्यै चिसा थिए, धेरै चिसा।

तिमीलाई भेट्न भनी हिडेको दिन, तिम्रो अस्वस्थताको कुरा सुनेर मलाई दिनभर काम गर्ने चाह थिएन। भोलिपल्ट अलिक निको भएको सुनेपछि म कति खुसी भएको थिएँ, सायद मसँग प्रकट गर्ने शब्दै थिएन।

परीक्षाको समय नजिकिँदै गर्दा हामीबीच पातलिन थालेको सन्देश आदानप्रदान म चाहेरपनि बन्द गर्न चाहन्नथें, ताकि तिम्रो दिलमा चोट लाग्ला र हाम्रो प्रेमको निर्मम अन्त्य होला भनेर।

परीक्षाको दिन सबेरै शुभकामनाको रूपमा तिम्रो फोन रिसिभ गर्न पाउँदा कत्ति खुसी थिएँ म, कैंयनचोटी त्यो मोबाइल चुमिरहें। फेसबुक खोलेर तिम्रो सारी लगाएको फोटो नियालिरहें, मनकी रानी ठानेर।

करिब महिनादिनसम्मको परीक्षाले हामीबीच धेरै माइल दूरी त कोरिसकेथ्यो, तर म इमोमा म्यासेज पठाएर त्यसलाई मेट्न चाहें। फेरि डर थियो, दशैंमा घर जाँदा नेटवर्क नटिपेर हुने सम्पर्कबिच्छेद।

नहुनु जे थियो, आखिर त्यै भइदियो।

तिमीले मैले राखेको विवाहको प्रस्ताव लत्यायौ र तथानाम गालीरूपी शब्द दियौ, जसले यो कौडीको भाउमा पनि नबिक्ने दिल दुखायो र म तिमीबाट टाढिन चाहें।

दोष मेरै थियो र भाग्यमा पनि तिम्रो साथ नजुरेको रहेछ र त एकपटक पनि नदेखी नभेटी हाम्रो प्रेम सकियो।
तिम्रो याद त पलपल आइरहन्थ्यो, किनकी हामी असाध्यै छोटो समयमै राम्रो साथी भयौं (र, प्रेमिप्रेमिका !!?? पनि)

फोटाहरू दुवैका बरोबर थिए, मैलेे तिम्रो फोटोहरू कलेक्सन गरि भिडियो बनाएर जेम्स ब्लन्टको यू आर ब्यूटिफूल गीतमार्फत इमोमा तिमीसँगै पठाइदिएँ। र, मेट्न चाहें सम्बन्धरूपी प्रमाणहरू।

तर, यो दिलमा तिम्रो मुहारको प्रतिविम्ब मेट्न सकिनँ। तिमी त यी आँखामा बसिसकेथ्यौ…

Leicester City FC : real hero

Congratulations Leicester City Football Club for their Glorious,Instrumental,Classical,INSPIRATIONAL & Phenomenal first ever English Premier League in 132 years of its history.👍🏽🤘🏻⚽️🏆🏅
Credit goes to 64 years old Italian Boss Claudio Ranieri,for first league title in his life, with such motivational and energetic tactics.
#True_Heroes

Jemie Vardy, Riyad Mahrez, N’Golo Kante, Shinzi Okazaki, Danny Drinkwater, Robert Huth, Danny Simpson, Leonardo Ulloa,Fuchs,Andy King, Kasper Schmeichel(GK), and the most important and perfect leader WES MORGAN are true heroes. Without them, nothing can happened.
It’s such inspirational that if Champions league 2005 winner former LiverPool FC’s Spainard Boss Rafa Benitez’s NewCastle FC remains in the top flight, they’ll definitely follows the same footpath at St James’ Park from Kings Power Stadium next season 

Story of a lonely guy…

Well, that is the story of my life… ( long deep breathing)

One of boss ordered me to visit Harder site, where the client was in conflict with the contractor. Every inches of tape produces miles of distance in the Good relation & kills the working environment.

Public need infrastructure like road (excess way), sewer line,manhole & tap (distribution line of drinking water) but they can’t understand what the Government says. Because they lived in VDC and it is now transforming to MUNICIPALITY.
The road width varies from five meter to eight meter, public must sacrifice their 1.5 meter land for the road; which bothers them.

It’s none of the my business but our company’s work lie in between.
 So, we’ve to make a drastic and mutual understanding. Public leader was invited and taught all the rules,norms and future possibilities of being standardization. He came to that point of comprise and convinced the fellow.

And our works started…

Miles of road construction, rehabilitation & maintenance work is full of bothering,pressure and exciting that I spent centuries of my glorious days. 50 meters of road construction, both sides are provided by wall, 30 m^3 quantity of mason,chip,concrete,sand and water uses daily…
It’s massive project that I’ve involved but thin project in terms of my salary (winks).

When I was walking the site by observing the finished work, I saw HER.

SHE was the one who drastically changed my life in dramatic fashion.

My eyes are poor in vision but it can smell millions of hidden secrets (winks)

 Footsteps are stopped, so as the heartbeat. Crush between four eyes, then both murmured to the past and passed by…

 Just …

Well, that was my story…


Just walking on the street of the city, I was thinking of nothing ’cause i have no any feelings !!! 

Truly!!



I miss everything what I’ve done in the past and have regrets about it. 

The nostalgia always burns myself… 
Truth is always bitter, just like nostalgia, past…  


I’m a wordless boy….


If there isn’t no presence of HER, my story never starts nor end itself…(really)


SHE, albeit a pretty girl of my time and I’ve heard most of my days with her praise, just like 

she’s beautiful” , “she’s gorgeous” , “she’s so smarter” , “she’s so dignify to family”…


My coward heart slowly rises to her and another series of words begins… Completely silly act that period and still remember…

Cradled in love…




Her reminiscence always bother me, headache ’cause that was my silly period, series of mistakes/blunders…

I regret the way She is not in my life

But, she taught everything …
The more important is, 

“never judge a book by it’s cover”


She’s like a book

And I ???

I was/am/will be a book’s cover,

Forever…

heart vacancy 1.01

And,
she flirts me again…

January second week,
I was in the premise of Sanima Bank,when I first glare her. Big eyes, pale face … so beautiful girl…I was just seeking her that my eyebrows barely blink.
she seems anger but actually she wasn’t !!

That was my first bank account from first income.
So, I was just opposite of her, she provided me a form to fill up. I asked every question because to keep conversation alive as well as to listen melodious words…

I thought she was boredom on the talk, but she kept her laugh n laugh…smile …

and at last, I was standing in front of her,seems looking to the form,but stole her face,beautiful face…
She found the truth and flirts me “Kiranji,any question ??”

“No, Dear”….

hand writings of Kiran

म, भकभके

“तिमी भकभके हौ ?”

उसले सिधै म्यासेज पठाई।

तर म भकभके थिइनँ। म खासमा, केटीसँग बोल्न नजान्ने व्यक्ति थिएँ, जसलाई उसले गलत अर्थ लगाई।

ऊ,
केही दिनदेखि मेरो फेसबुकमा म्यासेज गर्ने शुभचिन्तक बनेकी थिई। र, शब्दमा जिस्कदाजिस्कदै हाम्रो (अव्यक्त) प्रेम आवाजसम्म पुग्न खोजेको थियो।

अनायासै मैले उसको नम्बर लगाएँ, कोरियन लवजमा बोली मोरी।
सानो तर सुरिलो स्वरकी धनीले धोद्रो र बाक्लो अनि डरमिश्रित आवाज एक झड्कामै भकभके बुझिछे।

चिनजानका साथीको माझ गफाडीको पहिचान बनाएपनि म खासमा केटीअघि म्युट नै हुँ, अथवा म बोली नभएको लाटो लाग्दछु।

hand writings of Kiran

ऊ अर्थात् …

काममा जाँदा मैले उसलाई अर्कोतिर उभिएर साइट हेरिरहेको देखें। म उसकै नजिकबाट गई उसको अपोजिटमा साइट हेर्न लागें। मैले उसलाई नदेखेझैं गरिदिएँ, ताकी उसलाई मप्रति घृणा जागोस्। तर मेरो ध्यान उसमै थियो। उसलाई लुकिलुकी मैले नजर दिइरहन्थें। ऊ मेरो बेवास्ताबाट रिसाएकी थिई। कामको जानकारी लिएर हिड्दाहिड्दै मैले त्यो एक घण्टा उसलाई बिर्सेछु। पछि ऊ उसका स्टाफमाझ थिई, तर घोरिएर बसेकी। कलेटी अनुहारमा, फुङ्ग उडेजस्तो।
वास्तवमा ऊ त्यस्ती गम्भीर थिइन्। अहँ, पटक्कै।

(खासमा, ऊ चञ्चले थिई र बारम्बार आफ्नो निधार हल्लाउँदै कपाल मिलाउथी, सो मलाई मन पर्थ्यो, किनकि त्यसो गर्दा ऊ असाध्यै सुन्दरी देखिन्थी।)

म उसका टोलीसँग गफिन थालें, ऊ मेरा गफप्रति बेवास्ता गरेजस्तो देखाउदै थिई, रमाइलो कुरामा पनि गम्भीर मुहार लगाएर। मैले पटकपटक उसको अनुहार चोरिरहें, एकपटक अकस्मात् पक्राउ परें, आँखा जुँधे, चश्मा निधारले हल्लाउँदै उसलाई इशाराले हाईहेल्लो गरें।

अनि बल्ल ऊ मुस्काई।

के त्यो माया थियो ??
….

हिजै त देखेको, भेटेको र गफ लगाएको थिएँ, मैले उसँग…

hand writings of Kiran