पर्खी बसे…

कान्छी,हिजो तिमीले पठाएको उपहार आज सबेरै पाएँ।

खुसी लाग्यो,

मेरालागि भनेर दु:ख गरेकोमा।

उपहार खोलेर हेर्दा मनमा अनेकन तर्कना आइरहे… ती उपहार तिम्रा हातका ठेलाले सिर्जित थिए, भने कोमल थाप्लोमा नाम्लोको डाम बनेर चुहिएका पसिना र बिछोडस्वरूप झरेका साउने झरीजस्तै आँसु उपहारमा मिसिएका थिए।

प्रत्येक पल्ट उपहार हेर्दाहेर्दै म अनायासै भावुक बन्न पुगेछु, माफी चाहन्छु।
कान्छी,

हामी असाध्यै छोटो समयका लागि साथ रह्यौं,

 तर जीवनमा यौटा कठीन मोडमा छुट्टियौं जहाँबाट न हाम्रो मिलन हुन्थ्यो न त यादका झोक्काहरू विश्राम लिन्थे।

बरु बन्थे, पिडादायी अतीत, अश्रुपूर्ण विगत र एक्लो भविष्य …
कान्छी,

जीवनमा हिडिने बाटोहरू, अँगालिने नयाँ गोरेटोहरू र सपनारूपी सोचहरू कहिल्यै पनि आफूले सोचेजस्तो, चाहेजस्तो नहुने रहेछ।

हाम्रो मिलन (?) उर्फ प्रेम(?) उर्फ मायाका रंगीन क्षणहरू असाध्यै थोरै समयका थिए, एक हप्ताको।

मौसमी प्रेम न थियो त्यो, तर थियो निर्दोष, स्वार्थरहित र सदाबहार स्मरणीय हुने खालको।

तिमीसँगको मेरो प्रेमले औपचारिकता नपाउँदै एकादेशको कथा बनेर टुंगियो, असाध्यै पिडादायी नतिजा सुम्पिएर।

मेरो जिन्दगीमा घटेको त्यो घटनाले मलाई आफैंबाट उडाएर हरायो,

तिमीसँग बिछोड दियो,

आँसु उपहार दिएर।

सायद,

मेरो भाग्यमा तिमीलाई पाउन लेखेको रहेनछ र त हाम्रो प्रेमिल कथाको निर्मम अन्त्य भएको। गल्ती मेरै थियो, भावीले छैठौंमा यस्तै लेखेको थियो र पो यात्रा र धड्कनले वीपरित मोड लिएको।

गल्ती मेरै थियो,

तिम्रा कैयौं लामा क्षणहरूमा मैले काँढेतार लगाइदिएँ,

 सुन्दरतम् गोरेटोहरू भत्काइदिएँ,

र तिम्रो सपनामाथि खेलवाड गरें।

माफी चाहन्छु।
हाम्रो कथित प्रेम सुरू भएको चौथोदिन तथा अन्त्यको तीन दिन अघि मैले यौटा स्टाटस् अपडेट गरेथें, “पर्खी बसें मेरी मायालु, समयले कसलाई कहाँ पुर्‍याउछ भनेर…” 

समयले हामीलाई धेरै थोक देखायो, लोभ्यायो,

अनि जिस्क्याएर गयो, टाढा …टाढा।

हाम्रो प्रेमको च्याप्टर अन्त्य भएदेखि मैले नयाँ च्याप्टर सुरु गरेको छैन् र चाहना पनि त छैन्।

आखिर ” जसलाई म चाहें, पाउन सकिनँ…, जसलाई म पाएँ, त्यो चाह होइन्… अतीतलाई सम्झी नरोइरहनु तिमी, जति रोएनी हाँस्नु त पर्दोरहेछ …”
कान्छी,

तिम्रो जिन्दगीमा म र मेरो जिन्दगीको कथामा तिमी नभएपनि जिन्दगीमा कहिल्यै नरुनु, हाँस्नु, आफ्ना दु:ख पीडा मनैमा राख्नु, कसैलाई नसुनाउनु,

 हाँसेर बाँच्ने कोसिस गर्नु, बालबच्चाको राम्रो स्याहार गर्नु, राम्रोसँग पालनपोषण गर्नु…
कान्छी,

तिमीबिनाको यो जीवन एक्लै बिताउन चाहन्छु।

अहिलेसम्म त सकेकै छु, बाँकी जिन्दगी पनि सोही अनुसार लम्ब्याउने कोसिस गर्नेछु।

आखिर माछोबिनाको पोखरीको के काम…

मरुभूमिसरी जिन्दगीमा हरियालीको के अर्थ…
सायद, के थाहा,

यो जूनीमा हाम्रो मिलन नभएपनि अर्को जूनीमा हामी साथ रहन सक्छौं कि कतै ???
-उहीँ,

कान्छा।

Advertisements

गजल

शरीर दुईवटा भएपनि

मुटु यौटै भनेको थिएँ।

त्यतिसम्म माया दिएँ,

जति मैले जानेको थिएँ।
माया के हो थाहा थिएन्

तिमीबाटै जानेको थिएँ।

खेल भन्यौ तिमीले माया,

मैले सबथोक मानेको थिएँ।
बिन्ती मेरो फिर्ता लैजाऊ

माया जस्तै याद पनि।

कि मरौंला तिम्रै नाममा,

कि बाँचौला खुसी बनि।
पानबीनाको रुख हुँ म

छहारीको आश नगर।

मरिसकेको जिउँदो लास हुँ म,

माया पाउँने आस नगर।
बादल बनी आकाशमा उडेको थिएँ

पानी बनी खस्नु पर्यो।

आफन्त भनी सम्झेको थिएँ,

बिछोड भई बस्नु पर्यो।
तिमी अर्कोलाई रोज प्रिय

म तिम्रै प्रतीक्षामा बाँचेको छु।

तिमी अरूको संसारमा रमाउनु प्रिय,

मेरो चोखो माया तिमीलाई साँचेको छु।
खोला बगी गए पनि

बालुवा रहिरहन्छ।

जति टाढा भएपनि प्रिय,

याद आइरहन्छ।
फूल फुल्यो भन्दैमा टिपी नहाल्नु।

प्रियतम टाढा छ भन्दैमा बिर्सी नहाल्नु।।
O.K.Bye…

I wish it was you

Dear,

Just second day of my arrival has past, I am expecting days will be different from one another, I was albeit fed up from monotonous work.

To bring something new and special one, God landed you, I thought.

When i first glare at you, I was reeling on my past. My old memories and flash back pinched me badly and utterly… I was so excited to see you as my next adaptation (or mistake ??…I swear).  That period of Time was real contradiction and full of dilemma.

You’re junior and still a wonder girl means I passed your age and time but it was completely different… we worked for living, you works for creating happiness for others…

Personal troubles and shortcomings will makes us Great…

And I just wanna say,

“You’re on the verge of becoming the great, dear little girl…”
-with lots of love,

Me
(I’ll carry tragic but unforgettable memory in my heart)

भाव : (२०७१)

कलेज :-

स्नातक पढ्दा यस्तो कुनै हप्ता आएन्

जुन हप्ता म कक्षा सुरु हुनुअगावै कलेज पुगेको होस्।

हप्ताको तीन दिन प्रायः म ‘मे आइ कम इन सर?’ भन्दै

प्रवेश गर्छु।

बाँकी दुई दिन अघिल्ला दिनको गालीले छिट्टै पुग्छु र

अन्तिम दिन धेरै ढिलो भएर बाहिरै बस्छु।

आज :-

छिट्टै उठेपनि घरको सामान्य धन्दापात गर्दागर्दै साँढे छ

बजिसकेथ्यो,कलेज

भ्याउनुपर्ने सातबजे।

यस्तोमा तुफान नदौडी धरै थिएन्।

तर फुटबल खेल्दा खुट्टामा सानो चोट भएकाले ‘पढाईसढाई

भाँडमा जाओस्’

भन्दै विस्तारै जाँदैथिएँ।

कलेज पुग्न पाँच मिनेट बाँकी हुँदा सात बजिसकेथ्यो।

रोड क्रस गर्न जेब्राक्रसतिर

डोहोरिदा आँखा अघिल्लो पैदलयात्रीमा परे,जसबारे म

पूर्णरूपमा अनभिज्ञ थिइनँ,अहँ पटक्कै।

उनी अर्थात् अघिल्लो पैदलयात्रीलाई म विगत दुई

वर्षदेखि देख्दै आएको थिएँ,

भलै भलाकुसारी भएको थिएन् अझैपनि।

उहीँ अनुहार,उहीँ जिउडाल,

उहीँ डरमिश्रित लज्जालु स्वभावलाई मैले पछ्याउँदै

गएँ,लुकामारी खेलेझैं।

कलेज पुग्नै लाग्दा फरक बाटोबाट हिडेका हाम्रो जम्काभेट

भयो,गेटैमा।

आँखामा झट्का दिएर।

आश्चर्य र स्तब्ध हुने पालो दुवैको थियो,भइयो।

अनि उनी लागिन् ल्याबतिर,म कक्षाकोठातिर।

तर,

दिनभर उनकै मुहारले सताइरह्यो,याद बनी।

दुई वर्षअघि :-

नयाँ आएका भाईबहिनीको स्वागतार्थ “वेलकम प्रोग्राम

२०६९” मा मैले अरू सातजनाको हुलमा उनलाई देखेथें,पहिलोपटक।

कुनैबेला भीडमा यौटा मुहारलेमात्र आकर्षित गर्छ,

त्यै आकर्षणले तानिरहन्छ,गुरुत्वाकर्षणले तानेझैं।

त्यो मुहार अचाक्ली सुन्दर त थिएन्

तर सुन्दरताको लेसमा कुनै कमि थिएन्।

उनिसँग हल्का आँखा क्रश गरेर मुटुमा राँको बालिएकै हो,उसबेला।

तर, ठ्याक्कै आजकै दिन म उनको पिछा गर्दै रहेछु।

घरनजिकै उनलाई पछ्याउँदै कसरी बाटो तताइसकेछु,आज

सम्झिदाँ उदेक,अवाक र प्रफुल्ल हुन्छु म।

करीब एक महिनासम्मको लुकामारी र फेस्बुकाँ नाउँ

सर्चेर एक हप्ताको पेण्डिङ बसाइपछि म आफ्नै

दुनियाँमा फर्किएँ,उनी आफ्नो दुनियाँमा।

खासमा,

मलाई यो रिलेसनसिपमा कुनै इच्छा थिएन् र छैन् अझैपनि।

तर कहिलेकाहीँ कुर्न मन लाग्दोरहेछ।

जिन्दगीमा कसैलाई आफ्नो बनाउँन मन लाग्दोरहेछ,ऊ पराइ

भएपनि।

अनि कसैको मुहार सम्झदैं मनमा मीठो अनुभूति

हुँदोरहेछ।
माया,

एकतर्फी होस् वा दुईतर्फी,

आखिर माया त माया हो।

हामी कलेजमा देखिन्थ्यौं,क्यान्टिनमा,गेटमा अनि परीक्षा

हलमा।

अझ् जाँचमा यौटै कक्षामा पर्दा मेरो अनुहार हेर्नलायकको

हुन्थ्यो,रातो।

कान तातो।

म जाँचमा पनि पन्ध्रमिनेट ढिलो पुग्ने,उनी पन्ध्रमिनेट

छिटो निस्कने।

फेरि उनी निस्केको बेला कापी हेर्नु कि उनलाई?

लेख्दालेख्दै म उनलाई कर्केनजरले देख्थें,

तर उनी लेख्नमै बिजी भएको देखाउँथिन्।

यसरी,

उनन्सत्तरी र सत्तरीका चौबीस

बहुमुल्य महिना एकअर्कालाई नजरअन्दाज गर्दैमा बितेछ।

फेरि,उनिसँग एकपटकमात्र जम्काभेट भएथ्यो,सडकमा।

बोल्न खोज्दा जिउ नै कामेर पसिना छुटेथ्यो,डर लागेथ्यो,ओठ

लर्बरिएथ्यो।

यस्तोमा आफैंलाई डरपोक ठानेर उनको नजरबाट आफूलाई

निकालें,

अनि लागें आफ्नै जिन्दगीको बाटो।
आज बेलुका :-

तर,

आज अकस्मात् उनिसँग जम्काभेट भएपछि मनको कुनामा रहेको

प्रेमांकुरित

भयो।

अबचैं उनिसँग आफ्नो फिलिङ्सबारे नधकाई कुरा गर्न सक्ने भएँ।

बेलुकी फेसबुकबाट रिक्वेस्ट हुदैँ सुरु

भएको मित्रता दह्रो हुने छाँटकाँट देखियो।

उनी पनि खुलेर कुरा गर्दिरहिछिन्।

फरक यति हो,म लेख्छु फिलिङ्स।

उनी कवितामा,पेन्टिङमा।

र,

मलाई त्यो मन पर्छ।

किनकि,

उनी मन पर्छ।

त्यो नभनेपनि होला नि !!

चार वर्षपछि :-

ठ्याक्कै आजकै दिन,

वि.सं.२०७७ फाल्गुन १५ गते तपाईंले मलाई भेट्नुभयो भने,

मेरो साथमा ऊ हाजिर हुनेछे।

तपाईका प्रत्येक जिज्ञासा माथिल्ला दाँतका पंक्तिले तल्लो

ओठलाई

हल्का टोक्दै बांगो हाँसो हाँसेर मृदुभाषी र कोकिलकण्ठ

निकाल्न।

त्यसबीच,

हामीले अन्तर्जातीय विवाह गर्न ठूलो पापड

झेल्नुपर्नेछ।

तर,

प्रेममा हामी कमजोर बन्नेछैनौं,

किनकी

अब यो प्रेम विगतको लुकामारीमात्रै रहनेछैन्।

रहनेछ त जीवनभरिको साथ।

अनि ऊ मेरो हुनेछे,

केवल मेरी,

जुनीभरीलाई।

(अँ साच्चीँ,

उसले मलाई भ्यालेन्टाइन डेको निम्तो दिएकी छे,

इलामको अन्तुडाँडाको।)
[नोट:-

यो भाव २०७१ सालमा कोरिएको थियो।]

​”चकलेट = प्रेम”

*यात्रा*

जिन्दगीभर गोरेटोरुपी बाटोमा दौडिरहनुपर्ने मानिसको

चोलामा कहिलेकाहीँ मनले चाहेजस्तै भइदिन्छ, लामो यात्रा

छोटो भएको भान पार्ने असल मित्र भेटिएर।

यस्तैमा श्रावणको एक दिन, निर्जन,चिप्लो,अप्ठ्यारो र

अनकन्टार बाटोको लागि ऊ साथी बनेकी थिई।

के थाहा, ऊ जीवनभरकै लागि (सह) यात्री पो बनेकी थिई कि ??

*गन्तव्य*
लगातार तीन घण्टाको सहयात्रा टुङ्ग्याउने प्रयासमा उसले

चकलेट दिँदै सँगै जाने प्रस्ताव राखी। तर, उसको गन्तव्य मेरो

गन्तव्य थिएन। मन लागि नलागि उसलाई चाँडै भेट्ने, सम्पर्कमा रहिरहने र एकअर्कालाई नबिर्सने वाचा गरेर हात मिलायौं। उसका हात नरम,नसा नर्भस थिए, औं उस्तै मेरा पनि।

त्यसपछि हामी छुट्टियौं।

ऊ उतै बसी, म यता आएँ, आ-आफ्ना सपनाका गन्तव्यतर्फ।

*बाडुल्की*
अचेल सम्झनाको संकेत दिने बाडुल्की लगातार बढिरहेको छ, दिनैन्दिन।

‘कसले सम्झन्छ र मलाई !!’ भनेर पहिला त म यस्ता कुरालाई वास्ता गर्थिनँ। तर उसलाई भेटेपछि उसकै यादले सताउन थालेको छ,ती तीनघण्टे सहयात्राका प्रत्येक शब्दहरू कानमा गुन्जन थालेका छन्

र म एक्लै मुस्काउन थालेको छु।

एवंरीतले उसलाई पनि यस्तै परेको होला।

वा,

नहुनपनि सक्छ।

*बाटो*
आफ्नो जन्मस्थल पुर्ख्यौली गाउँबाट फर्केको म, छोटो बाटो

अप्ठ्यारो भएकाले लामो बाटोबाट यात्रारत थिएँ। यौटा

धारामा पानी पिउन (खासमा पानी खान) लाग्दा मैले एकजना दाइलाई भेटेको थिएँ, र सोधेथें ‘पानी पिउन योग्य छ?’

सकारात्मक जवाफले पिएथें,धित मरुन्जेल।

त्यो दाइ उसकै दाजु थियो। जुन मैले यात्रा बिट मार्ने बखत थाहा पाएँ।

र,उसको दाजु र मेरो बुवा एकअर्कामा पूर्ण परिचित भएकाले

दाजुकै प्रस्तावमा मलाई ऊ(बहिनी) सँग यात्रा गर्न जुरेको

थियो।

के थाहा, त्यो यात्रा जिन्दगीको यौटा सुरुवात पो थियोे

कि ??

*कथा*
जीवन भोग्दै जाँदा अनेकन कथा बुनिदोँरहेछ।

यात्रारत रहँदा हामीबीच थुप्रै शीर्षकमा बातचित भए।

खासमा, म रिजर्भ टाइपको,ऊ पनि उस्तै।

तर,उसका प्रत्येक सवालको जवाफ दिँदै जाँदा मलाई ऊ मन पर्न थालेकी थिई।

र, उसले प्रत्येक कथा सुनाउँदा म उसको कथामा आफू

प्रतिबिम्बित भएको देख्थें।

उसको र मेरो प्रायः सबै कथा उस्तै उस्तै थिए, केही भागभंगिमा बाहेक।

कथाको साटफेर गरिरहँदा, हाम्रो भेट भगवानले जुराइदिएको

जस्तै लाग्यो मलाई।

*बस*
थोरै सार्वजनिक सवारीसाधन र धेरै यात्रुबीच ऊ र म यौटै सिटमा

बसेर यात्रा गर्नु असम्भव थियो,पुर्ण असम्भव:।

ऊ क्याबिनमा बसेर जाने भई, म लागें,उसका आँखाले नदेख्ने

ठाउँमा,छतमा।

छतमा अनेकौं मान्छेका भेज-ननभेज कुरा सुनिरहँदा मेरो मन भने

उसतिरै थियो।

अघि हिडेको बाटो,मैले पछ्याएको उसका पाइला,उसका कुरा…

मेरो मन ऊ बाहेक अरू सोच्नै नसक्ने पो भएछ क्यार !!

सायद, यो अस्थायी भएर पो हो की ??

वा, के यो माया हो ??!!??

*सम्बन्ध*
कुनैकुनै सम्बन्ध हिड्दाहिड्दै जुरेका हुन्छन्।

त्यसैबाट माया,प्रेम,सद्भाव फुरेका हुन्छन्।

प्रायः सम्बन्धबाट अनभिज्ञ र दूर रहने मलाई, उसँग भने सम्बन्ध गाँसुगाँसु लाग्यो।

अघिनै भनेझैं,

“हामी एकअर्काका लागि बनेका थियौं कि !!”

हाम्रो नवीनतम् सम्बन्ध उसले चिनोस्वरुप दिएको उपहारजस्तै गुलियो बनाउन चाहें।

थाहा छैन् उसले मलाई कुनरुपमा लिएकी छे ??

तर,

मेरा मनमा अगाध मायाका करोडौं छालहरू छचल्किएका छन्

उसप्रति।

*रिमेक*
पोखरेली युवा गजलकार शितल गिरीले रचेको र गायक प्रमोद खरेलले स्वर भरेको गीतलाई रिमेक गरेर गाउन थालेको छु

“म बिना कसैकसैलाई मुस्किल छ दोलखामा…

म छु आज धेरै टाढा,मेरो दिल छ दोलखामा…”

र,

*चकलेट*
उसले मप्रति कस्तो धारणा राखेकी छ, मलाई थाहा छैन्।

तर उसका मनमा पक्कैपनि प्रेम र माया छल्किएको अनुमान गर्न

चाहें।

उसले दिएको (मायाको?!!) चिनो चकलेट, म प्रत्येकचोटी हातमा लिन्छु र उसको मुहार यसैमा झल्किएको देख्छु।

चकलेट गुलियो छ, उजस्तै।

तर, मैले लाख कोसिसका बाबजुद चकलेट खान सकिरहेको छैन्।

पहिलो मायाको चिनो किन मेट्नु भनेर नि… !!

*मेरो कुरो*
(यी आख्यानहरू मेरा कल्पनाका उपज हुन्।

कसैसँग मेल खान गएमा यौटा मीठो संयोगमात्र हुनेछ।)

heart vacancy

It gives me a great opportunity to pounds my heart while I’ve been stepped on banks premise.

always something new…

that day to today…

today,

morning 

I was at a pioneer bank to express money and just saw long queue. you know gentle people, I hate any line from bank to hotel; even toilet.

I am not standing at that silly queue but standing in front of reception…where my eyes find something new story….actually

she was calling on the ring…”hello……bank limited…”

where also line of few foolish person….

finally my turns…I called a new man … “Sir, look at this cheque …”

he has taken from my hand and glaring at it… soon he gave it to her exactly what I want…

then she stamped a receipt… torn it and give it to me… calling “rupees 130 lagcha” 

“okay no problem”, and I gave her Rs 200 “change chhaina”
she hisses to me and saying “deduce from the account …”
OMG, I completely zero minded in front of her…

and waiting …just looking at her….secretly.

she says last sentence to me”didn’t you get receipt…”
I checked my pocket and saying “oh yes…”
$till I have jya feelings…..

and finally,

that day


I finally realize that, Cute girls are really amazing …

#dedicated

(inspired from true story.)

उनी

कसरी म उनीसामू नजिकिसकेछु…

उनका अनुपस्थितिले पनि कस्तो नमीठो अनुभूति भैरहेछ!! मुसुक्क मुस्कुराएर बोल्ने उनका बानीको मादकतामा मैले निष्कपट प्रेम छिपेको देखें र म त्यसैको गुलियोमा भुलिरहें। उनका प्रत्येक मुस्कानको अर्थ खोतलिरहें, उनी नभएपनि।

सोचें,

मान्छेका प्रत्येक पाइलामा ठेस बनेर समस्या आइदिन्छन् र सक्ने भिड्छन् नसक्ने भाग्छन्।

ओहो !!

उनका यादमा उनले सुनाएका ती समस्या स्मृति बनी झल्किरहे अनि मनै नमीठो भयो।

​waiting for miracle in my health…

 really poor though … 

keep in faith inside myself …

mysterious events will occurs in my life…

hope for the good health …

अतितका अनुभूति -१

पौष महिनाको अन्ततिर अत्यधिक चिसोमा दोलखाको उत्तरी विकट बेदिङमा पालमूनि बसेर म डायरीलाई केही कोरिरहेछु, नजिकैको यौटा आफ्नै एन्ड्रोइडमा पिंकको विश्वप्रसिद्ध ट्य्राजिक गीत “जस्ट गिभ मी अ रिजन…” मसँग कुनै कारणहरू छैनन् उबाट टााढिनुपर्ने।

त्यसैले हल्का मुस्काउँदै अर्को गीत बजाउँछु, अमेरिकी रक ब्यान्ड “मरुन फाइभ” का एडम लेभिङको ‘वुड यु स्टिल लभ मी द सेम…’ अर्थात् मलाई अझै तिमी उस्तै माया गर्छ्यौ त?? वर्ग विभाजनको प्रष्ट चित्र देखिने भिडियो आँखैअघि झल्किरहेछ, अश्वेत नायिका भन्छे, बिल तिर्ने पैसा कहाँबाट ल्याउँछस् हँ?? केटो भन्छ, आम् ट्राइङ म्यान, मलाई बुझ्ने कोशिश त गर.. वुड यू स्टील लभ मी द सेम… बज्दैगर्दा बेदिङस्थित म बसिरहेको पालमूनि हिउँ फुस्सफुस्स खसिरहेछ, सँगैको सर्भेयर केटो भने हिउँ खेल्न कतिबेलै कुलेलाम ठोकेछ, नत्र मेरा डायरी शब्दबिहीन बन्थे होला।

एडम लेभिङपछि ल्याटिन पपका बादसाह स्पेनी इनरिक इग्लेसियस पालो पर्खनुको कुण्ठा ओकलेझैं “ह्वाई ओ ह्वाइ ओ ह्वाइ नट मी…” गाउछन्। गीतको लिरिक्सझैं “आई वाना लभ यू…” भन्दैैगर्दा म  सपनाकी नायिकालाई, वुड यु स्टिल लभ मी द सेम… ऊ बोल्दिन, लजाएर ओठलाई माथिल्ला दाँतका पंक्तिले हल्का टोक्छे।झल्यास्स ब्युँझन्छु। ओहो, मेरी सपनाकी रानी टेलर स्विफ्ट हुँदै ली ह्योरी, सेलेना गोमेज र एरिएना ग्रान्डेतिर लम्किरहेछन्।

साँच्चै समय र परिवेशका अवयवहरू कति छिटो बगिरहेछन्… ओहो !!
कोरियन ली ह्योरीको ‘जस्ट वान टेन मिनेट्स …’ सुन्दा उनलाई खुबै मन पराउथें। भाषा नबुझीकनै कोरियन पेज र साइट सर्फ गर्थें त्यो बेला। जब डेमी लोभाटो ‘रियल्ली डन्ट केयर…’ भन्दै मनमा बसिन् त्यसपछि अंग्रेज डिभाहरू दिलमा सजिन थाले, टेलर स्वीफ्ट, एली गौल्डिङ, एरियना ग्रान्डे, एडेल बनेर।
एडेलको ‘आइ सेट फायर टु द रेन…’ सुनेपछि लाग्छ बिछोडको घाउ सबैलाई आफ्नो बढी लाग्छ।अझ् उनको रेकर्ड ब्रेकर “हेल्लो…” सुन्दा पानीमा भिज्ने हिरो हेर्दै चिसोले ज्यानमा कतिबेलै काँडा उम्रन्छन् पत्तै हुन्न।

हिट भएको आधा दशक नपुग्दै प्रमुख गायक बन स्कटलाई गुमाएको अष्ट्रेलियन ब्यान्ड “एसी-डिसी” बज्छ ब्याक इन ब्ल्याक बनेर। चिच्याउछु लुक इन ग्रे…

ex

exactly eleven months passed what we have to be carried on… but unfortunately the way can’t be approached…its my fault…sorry
last night, I saw you on my dream,for the first time,your way is better,my ways won’t…however, I express my gratitude to you & your family
reeling on the past,I made a series of blunder mistakes,my fate misguide me from you, it’s written.

sorry for all sequence & the consequence