भाव : (२०७१)

कलेज :-

स्नातक पढ्दा यस्तो कुनै हप्ता आएन्

जुन हप्ता म कक्षा सुरु हुनुअगावै कलेज पुगेको होस्।

हप्ताको तीन दिन प्रायः म ‘मे आइ कम इन सर?’ भन्दै

प्रवेश गर्छु।

बाँकी दुई दिन अघिल्ला दिनको गालीले छिट्टै पुग्छु र

अन्तिम दिन धेरै ढिलो भएर बाहिरै बस्छु।

आज :-

छिट्टै उठेपनि घरको सामान्य धन्दापात गर्दागर्दै साँढे छ

बजिसकेथ्यो,कलेज

भ्याउनुपर्ने सातबजे।

यस्तोमा तुफान नदौडी धरै थिएन्।

तर फुटबल खेल्दा खुट्टामा सानो चोट भएकाले ‘पढाईसढाई

भाँडमा जाओस्’

भन्दै विस्तारै जाँदैथिएँ।

कलेज पुग्न पाँच मिनेट बाँकी हुँदा सात बजिसकेथ्यो।

रोड क्रस गर्न जेब्राक्रसतिर

डोहोरिदा आँखा अघिल्लो पैदलयात्रीमा परे,जसबारे म

पूर्णरूपमा अनभिज्ञ थिइनँ,अहँ पटक्कै।

उनी अर्थात् अघिल्लो पैदलयात्रीलाई म विगत दुई

वर्षदेखि देख्दै आएको थिएँ,

भलै भलाकुसारी भएको थिएन् अझैपनि।

उहीँ अनुहार,उहीँ जिउडाल,

उहीँ डरमिश्रित लज्जालु स्वभावलाई मैले पछ्याउँदै

गएँ,लुकामारी खेलेझैं।

कलेज पुग्नै लाग्दा फरक बाटोबाट हिडेका हाम्रो जम्काभेट

भयो,गेटैमा।

आँखामा झट्का दिएर।

आश्चर्य र स्तब्ध हुने पालो दुवैको थियो,भइयो।

अनि उनी लागिन् ल्याबतिर,म कक्षाकोठातिर।

तर,

दिनभर उनकै मुहारले सताइरह्यो,याद बनी।

दुई वर्षअघि :-

नयाँ आएका भाईबहिनीको स्वागतार्थ “वेलकम प्रोग्राम

२०६९” मा मैले अरू सातजनाको हुलमा उनलाई देखेथें,पहिलोपटक।

कुनैबेला भीडमा यौटा मुहारलेमात्र आकर्षित गर्छ,

त्यै आकर्षणले तानिरहन्छ,गुरुत्वाकर्षणले तानेझैं।

त्यो मुहार अचाक्ली सुन्दर त थिएन्

तर सुन्दरताको लेसमा कुनै कमि थिएन्।

उनिसँग हल्का आँखा क्रश गरेर मुटुमा राँको बालिएकै हो,उसबेला।

तर, ठ्याक्कै आजकै दिन म उनको पिछा गर्दै रहेछु।

घरनजिकै उनलाई पछ्याउँदै कसरी बाटो तताइसकेछु,आज

सम्झिदाँ उदेक,अवाक र प्रफुल्ल हुन्छु म।

करीब एक महिनासम्मको लुकामारी र फेस्बुकाँ नाउँ

सर्चेर एक हप्ताको पेण्डिङ बसाइपछि म आफ्नै

दुनियाँमा फर्किएँ,उनी आफ्नो दुनियाँमा।

खासमा,

मलाई यो रिलेसनसिपमा कुनै इच्छा थिएन् र छैन् अझैपनि।

तर कहिलेकाहीँ कुर्न मन लाग्दोरहेछ।

जिन्दगीमा कसैलाई आफ्नो बनाउँन मन लाग्दोरहेछ,ऊ पराइ

भएपनि।

अनि कसैको मुहार सम्झदैं मनमा मीठो अनुभूति

हुँदोरहेछ।
माया,

एकतर्फी होस् वा दुईतर्फी,

आखिर माया त माया हो।

हामी कलेजमा देखिन्थ्यौं,क्यान्टिनमा,गेटमा अनि परीक्षा

हलमा।

अझ् जाँचमा यौटै कक्षामा पर्दा मेरो अनुहार हेर्नलायकको

हुन्थ्यो,रातो।

कान तातो।

म जाँचमा पनि पन्ध्रमिनेट ढिलो पुग्ने,उनी पन्ध्रमिनेट

छिटो निस्कने।

फेरि उनी निस्केको बेला कापी हेर्नु कि उनलाई?

लेख्दालेख्दै म उनलाई कर्केनजरले देख्थें,

तर उनी लेख्नमै बिजी भएको देखाउँथिन्।

यसरी,

उनन्सत्तरी र सत्तरीका चौबीस

बहुमुल्य महिना एकअर्कालाई नजरअन्दाज गर्दैमा बितेछ।

फेरि,उनिसँग एकपटकमात्र जम्काभेट भएथ्यो,सडकमा।

बोल्न खोज्दा जिउ नै कामेर पसिना छुटेथ्यो,डर लागेथ्यो,ओठ

लर्बरिएथ्यो।

यस्तोमा आफैंलाई डरपोक ठानेर उनको नजरबाट आफूलाई

निकालें,

अनि लागें आफ्नै जिन्दगीको बाटो।
आज बेलुका :-

तर,

आज अकस्मात् उनिसँग जम्काभेट भएपछि मनको कुनामा रहेको

प्रेमांकुरित

भयो।

अबचैं उनिसँग आफ्नो फिलिङ्सबारे नधकाई कुरा गर्न सक्ने भएँ।

बेलुकी फेसबुकबाट रिक्वेस्ट हुदैँ सुरु

भएको मित्रता दह्रो हुने छाँटकाँट देखियो।

उनी पनि खुलेर कुरा गर्दिरहिछिन्।

फरक यति हो,म लेख्छु फिलिङ्स।

उनी कवितामा,पेन्टिङमा।

र,

मलाई त्यो मन पर्छ।

किनकि,

उनी मन पर्छ।

त्यो नभनेपनि होला नि !!

चार वर्षपछि :-

ठ्याक्कै आजकै दिन,

वि.सं.२०७७ फाल्गुन १५ गते तपाईंले मलाई भेट्नुभयो भने,

मेरो साथमा ऊ हाजिर हुनेछे।

तपाईका प्रत्येक जिज्ञासा माथिल्ला दाँतका पंक्तिले तल्लो

ओठलाई

हल्का टोक्दै बांगो हाँसो हाँसेर मृदुभाषी र कोकिलकण्ठ

निकाल्न।

त्यसबीच,

हामीले अन्तर्जातीय विवाह गर्न ठूलो पापड

झेल्नुपर्नेछ।

तर,

प्रेममा हामी कमजोर बन्नेछैनौं,

किनकी

अब यो प्रेम विगतको लुकामारीमात्रै रहनेछैन्।

रहनेछ त जीवनभरिको साथ।

अनि ऊ मेरो हुनेछे,

केवल मेरी,

जुनीभरीलाई।

(अँ साच्चीँ,

उसले मलाई भ्यालेन्टाइन डेको निम्तो दिएकी छे,

इलामको अन्तुडाँडाको।)
[नोट:-

यो भाव २०७१ सालमा कोरिएको थियो।]

​”चकलेट = प्रेम”

*यात्रा*

जिन्दगीभर गोरेटोरुपी बाटोमा दौडिरहनुपर्ने मानिसको

चोलामा कहिलेकाहीँ मनले चाहेजस्तै भइदिन्छ, लामो यात्रा

छोटो भएको भान पार्ने असल मित्र भेटिएर।

यस्तैमा श्रावणको एक दिन, निर्जन,चिप्लो,अप्ठ्यारो र

अनकन्टार बाटोको लागि ऊ साथी बनेकी थिई।

के थाहा, ऊ जीवनभरकै लागि (सह) यात्री पो बनेकी थिई कि ??

*गन्तव्य*
लगातार तीन घण्टाको सहयात्रा टुङ्ग्याउने प्रयासमा उसले

चकलेट दिँदै सँगै जाने प्रस्ताव राखी। तर, उसको गन्तव्य मेरो

गन्तव्य थिएन। मन लागि नलागि उसलाई चाँडै भेट्ने, सम्पर्कमा रहिरहने र एकअर्कालाई नबिर्सने वाचा गरेर हात मिलायौं। उसका हात नरम,नसा नर्भस थिए, औं उस्तै मेरा पनि।

त्यसपछि हामी छुट्टियौं।

ऊ उतै बसी, म यता आएँ, आ-आफ्ना सपनाका गन्तव्यतर्फ।

*बाडुल्की*
अचेल सम्झनाको संकेत दिने बाडुल्की लगातार बढिरहेको छ, दिनैन्दिन।

‘कसले सम्झन्छ र मलाई !!’ भनेर पहिला त म यस्ता कुरालाई वास्ता गर्थिनँ। तर उसलाई भेटेपछि उसकै यादले सताउन थालेको छ,ती तीनघण्टे सहयात्राका प्रत्येक शब्दहरू कानमा गुन्जन थालेका छन्

र म एक्लै मुस्काउन थालेको छु।

एवंरीतले उसलाई पनि यस्तै परेको होला।

वा,

नहुनपनि सक्छ।

*बाटो*
आफ्नो जन्मस्थल पुर्ख्यौली गाउँबाट फर्केको म, छोटो बाटो

अप्ठ्यारो भएकाले लामो बाटोबाट यात्रारत थिएँ। यौटा

धारामा पानी पिउन (खासमा पानी खान) लाग्दा मैले एकजना दाइलाई भेटेको थिएँ, र सोधेथें ‘पानी पिउन योग्य छ?’

सकारात्मक जवाफले पिएथें,धित मरुन्जेल।

त्यो दाइ उसकै दाजु थियो। जुन मैले यात्रा बिट मार्ने बखत थाहा पाएँ।

र,उसको दाजु र मेरो बुवा एकअर्कामा पूर्ण परिचित भएकाले

दाजुकै प्रस्तावमा मलाई ऊ(बहिनी) सँग यात्रा गर्न जुरेको

थियो।

के थाहा, त्यो यात्रा जिन्दगीको यौटा सुरुवात पो थियोे

कि ??

*कथा*
जीवन भोग्दै जाँदा अनेकन कथा बुनिदोँरहेछ।

यात्रारत रहँदा हामीबीच थुप्रै शीर्षकमा बातचित भए।

खासमा, म रिजर्भ टाइपको,ऊ पनि उस्तै।

तर,उसका प्रत्येक सवालको जवाफ दिँदै जाँदा मलाई ऊ मन पर्न थालेकी थिई।

र, उसले प्रत्येक कथा सुनाउँदा म उसको कथामा आफू

प्रतिबिम्बित भएको देख्थें।

उसको र मेरो प्रायः सबै कथा उस्तै उस्तै थिए, केही भागभंगिमा बाहेक।

कथाको साटफेर गरिरहँदा, हाम्रो भेट भगवानले जुराइदिएको

जस्तै लाग्यो मलाई।

*बस*
थोरै सार्वजनिक सवारीसाधन र धेरै यात्रुबीच ऊ र म यौटै सिटमा

बसेर यात्रा गर्नु असम्भव थियो,पुर्ण असम्भव:।

ऊ क्याबिनमा बसेर जाने भई, म लागें,उसका आँखाले नदेख्ने

ठाउँमा,छतमा।

छतमा अनेकौं मान्छेका भेज-ननभेज कुरा सुनिरहँदा मेरो मन भने

उसतिरै थियो।

अघि हिडेको बाटो,मैले पछ्याएको उसका पाइला,उसका कुरा…

मेरो मन ऊ बाहेक अरू सोच्नै नसक्ने पो भएछ क्यार !!

सायद, यो अस्थायी भएर पो हो की ??

वा, के यो माया हो ??!!??

*सम्बन्ध*
कुनैकुनै सम्बन्ध हिड्दाहिड्दै जुरेका हुन्छन्।

त्यसैबाट माया,प्रेम,सद्भाव फुरेका हुन्छन्।

प्रायः सम्बन्धबाट अनभिज्ञ र दूर रहने मलाई, उसँग भने सम्बन्ध गाँसुगाँसु लाग्यो।

अघिनै भनेझैं,

“हामी एकअर्काका लागि बनेका थियौं कि !!”

हाम्रो नवीनतम् सम्बन्ध उसले चिनोस्वरुप दिएको उपहारजस्तै गुलियो बनाउन चाहें।

थाहा छैन् उसले मलाई कुनरुपमा लिएकी छे ??

तर,

मेरा मनमा अगाध मायाका करोडौं छालहरू छचल्किएका छन्

उसप्रति।

*रिमेक*
पोखरेली युवा गजलकार शितल गिरीले रचेको र गायक प्रमोद खरेलले स्वर भरेको गीतलाई रिमेक गरेर गाउन थालेको छु

“म बिना कसैकसैलाई मुस्किल छ दोलखामा…

म छु आज धेरै टाढा,मेरो दिल छ दोलखामा…”

र,

*चकलेट*
उसले मप्रति कस्तो धारणा राखेकी छ, मलाई थाहा छैन्।

तर उसका मनमा पक्कैपनि प्रेम र माया छल्किएको अनुमान गर्न

चाहें।

उसले दिएको (मायाको?!!) चिनो चकलेट, म प्रत्येकचोटी हातमा लिन्छु र उसको मुहार यसैमा झल्किएको देख्छु।

चकलेट गुलियो छ, उजस्तै।

तर, मैले लाख कोसिसका बाबजुद चकलेट खान सकिरहेको छैन्।

पहिलो मायाको चिनो किन मेट्नु भनेर नि… !!

*मेरो कुरो*
(यी आख्यानहरू मेरा कल्पनाका उपज हुन्।

कसैसँग मेल खान गएमा यौटा मीठो संयोगमात्र हुनेछ।)

heart vacancy

It gives me a great opportunity to pounds my heart while I’ve been stepped on banks premise.

always something new…

that day to today…

today,

morning 

I was at a pioneer bank to express money and just saw long queue. you know gentle people, I hate any line from bank to hotel; even toilet.

I am not standing at that silly queue but standing in front of reception…where my eyes find something new story….actually

she was calling on the ring…”hello……bank limited…”

where also line of few foolish person….

finally my turns…I called a new man … “Sir, look at this cheque …”

he has taken from my hand and glaring at it… soon he gave it to her exactly what I want…

then she stamped a receipt… torn it and give it to me… calling “rupees 130 lagcha” 

“okay no problem”, and I gave her Rs 200 “change chhaina”
she hisses to me and saying “deduce from the account …”
OMG, I completely zero minded in front of her…

and waiting …just looking at her….secretly.

she says last sentence to me”didn’t you get receipt…”
I checked my pocket and saying “oh yes…”
$till I have jya feelings…..

and finally,

that day


I finally realize that, Cute girls are really amazing …

#dedicated

(inspired from true story.)

उनी

कसरी म उनीसामू नजिकिसकेछु…

उनका अनुपस्थितिले पनि कस्तो नमीठो अनुभूति भैरहेछ!! मुसुक्क मुस्कुराएर बोल्ने उनका बानीको मादकतामा मैले निष्कपट प्रेम छिपेको देखें र म त्यसैको गुलियोमा भुलिरहें। उनका प्रत्येक मुस्कानको अर्थ खोतलिरहें, उनी नभएपनि।

सोचें,

मान्छेका प्रत्येक पाइलामा ठेस बनेर समस्या आइदिन्छन् र सक्ने भिड्छन् नसक्ने भाग्छन्।

ओहो !!

उनका यादमा उनले सुनाएका ती समस्या स्मृति बनी झल्किरहे अनि मनै नमीठो भयो।